In het laatste bericht van ons konden jullie lezen dat we heel blij waren eindelijk werk gevonden te hebben. Inmiddels zijn we ruim een week verder en is er op dat gebied het een en ander veranderd...vandaar even deze update!

Vorige week vrijdag zijn we dus zoals geschreven naar het caravan park Sugar Bowl gegaan. Hier zouden ze werk organiseren voor backpackers, voornamelijk in de tomatenvelden. Na een dagje wachten konden we al aan de slag! We zouden 'Buckets' gaan plukken (oftewel emmers vullen). Van te voren hadden we al veel verhalen gehoord over het zware werk van fruitplukken, dus we hadden onszelf erop ingesteld om keihard te werken.
Eerst moesten we onszelf nogsettlen op de camping, we betaalden de $190 en reden de zandvlakte op dat de bestemming voor de backpackers was. Stel jezelf een redelijk groot stuk rood zand voor met hier en daar een plukje gras en dan heb je de camping wel ongeveer in beeld. Geen bomen, geen tegels, geen weg, gewoon zand. We parkeerden onze auto naast een vervallen schuurtje, hopende dat deze wat schaduw zou geven, en wilde de camping ontdekken. Al gauw bleek dat er niet veel te ontdekken was, omdat er simpelweg niets te doen was en het enige gebouwtje de douches bleken te zijn. Ook bleek bij nadere inspectie dat het vervallen schuurtje onze keuken was. Gemaakt van oud zeil, golfplaten en wat houten balken, leek het meer op een grofvuilstortplaats dan een plek om je eten te bereiden. Maargoed, inmiddels zijn wij als backpackers wel wat gewend en vonden we een koelkast, waterkoker en een televisie metdrie zenders al heel luxe.

We gingen vroeg naar bed aangezien onze wekker om half vier alweer af zou gaan! Om 04.15 zou namelijk de bus vertrekken om ons te laten beginnen aan de eerste werkdag. Pas om zes uur zouden we daadwerkelijk beginnen met werken en dat hield in: emmers volplukken, $1.55 per emmer. Vol goede moed gingen we de enorme rijen afwerken en hadden we al gauw wat trucjes om de emmers voller te doen lijken...

Het werk viel ons aardige mee, al waren we, toen we eind van de middag pas weer op de camping liepen, wel ontzettend moe en slap van het bukken, slepen en tillen.
De volgende dag hadden we al een soort promotie te pakken en zouden we op een machine gaan werken, met twee grote voordelen: per uur betaald krijgen ($15) en veel kunnen zitten. De machine heeft namelijk twee grote armen waar voor elke rij twee stoeltjes onder hangen. Twee mensen zitten daar dan op terwijl ze plukken en een derde persoon loopt erachteraan voor de achtergebleven tomaten. Het tempo lag erg hoog en we konden duidelijk merken dat we dit keer in de baas z'n tijd werkte. Bij de emmers, wanneer je per emmer betaald werd, moest je soms uren wachten en leek niemand z'n best te doen om je te kunnen laten beginnen. Maar met de machines kregen we haast te maken met een regime dat ons flink achter de broek aan zat.

Vanaf die tweede dag kregen we echt door dat er heel wat zaken niet klopte aan deze werkplek. Ze schreven minder uren op dan we daadwerkelijk werkte, schreeuwden de hele dag naar je om je nog harder te laten werken. Al stond de leidinggevende op een meter afstand, ze leken enkel te kunnen schreeuwen en commanderen. Ook kregen we te maken met seksistische 'grapjes' en hoorden we zelfs een leidinggevende iemand bedreigen. De druppel kwam voor ons toen we een dag hadden waarop we 12 uur lang al aan het werk waren, in totaal 30 min pauze hadden gehad en ze bijna een uur minder werk hadden opgeschreven. Daar werd wat van gezegd, maar we kregen de volgende reactie terug: 'Ehh..Tja, jullie leidinggevende heeft het doorgeven dus dan klopt het'. Als kers op de taart waren ze vergeten het busje te bellen zodat we pas na half acht terug waren, van 04.15 tot 19.30 bezig geweest behandeld als een stel werkpaarden...we hadden het echt helemaal gehad.

Vandaar dat we toen ook hebben besloten te stoppen. We hebben ons uitgeschrevenbij de camping en zijn de omgeving gaan verkennen. Helaas moesten we even een weekje volmaken omdat we moesten wachten op ons loon, dat morgen (vrijdag) voor de laatste keer binnen moet komen. In dat weekje wachten zijn we in Bundaberg geweest, waar we heel wat regen hebben gehad. Stortbuien van acht uur aaneen zorgden ervoor dat we echt gebonden waren aan de auto. Van ellende zijn we maar naar een parkeerterrein van een grote supermarktketen gegaan om daar droogte kunnen staan, wehebben er ook overnacht, haha! :)

In Bundaberg hebben we trouwens voor aankomende vrijdag (morgen dus) een soort tour geboekt. We moeten dan om half zeven 's avonds naar een natuurreservaat gaan om door een ranger meegenomen te worden naar de plek waar tientallen babyschilpadjes uit hun eieren omhoog kruipen. Hopelijk zullen we er wat zien, want dat is nooit zeker natuurlijk. We zijn al voorbereid voor enkele uren wachten.....maar dat deert ons niet, we zijn echt heel benieuwd!!

Eergisteren zijn we een stukje verder gereden naar Gin Gin, een mini dorpje waar we ook hebben overnacht.Ook hebben we hier bij een truckerscafe heerlijk kunnen douchen (na vijf dagen....).

Vandaag zijn we weer teruggekomen in Childers waar we onze post en loon zullen ophalen en dan kunnen morgen eindeljk weer verder met onze roadtrip door Australie!

Zoals gezegd, even een korte update, hopelijk binnenkort meer avontuurlijke en spannende verhalen. ////(toen ik (patty) de vorige zin getypt had, sprong Annelies ineens overeind, grist ze het toetsenbord uit mijn handen en schreef het volgende: ...)

@ Note van Annelies; Op vrijdagavond vorige week besloten we nog 1 nachtje in Childers te slapen op het relaxte rest area.'S avonds waren we lekker Prison Break aan het kijken in de auto met de deur op een kier, omdat het zo warm word in de auto! Maar helaas hield de batterij van de laptop het niet meer vol, maar voordat het beeld opeens uitviel zag Patty wat in haar ooghoeken... Ik voelde dat Patty mij zachtjes weg begon te duwen, volgde haar blik naar het plafond van de auto en zag daar een paar harige pootjes! Ik wist niet hoe snel ik uit de auto moest klimmen, maar omdat ik geen schoenen aan had ben ik gillend op het dak van de auto geklommen. Omdat net die dag ervoor ons lampje kapot was gegaan had Patty er nog wat moeite mee om de spin goed te vangen met een plastic beker, maar eindelijk zat hij er dan in! Om mijzelf te confronteren hebben we dat ding mee genomen naar de verlichtte W.C. om hem eens goed te bekijken. Wel 10 centimeter, bruin, harig en een groot en dik lijf... brrr! En dan te denken dat dat beest recht boven mijn hoofd zat!!! Maar waar ik wel erg trots op ben is dat ik het bakje met dat beest nog even heb durven vastpakken, voordat wij hem door het toilet gingen spoelen. Helaas bleek dat nog niet erg makkelijk, na wel 5 keer proberen zwom hij alsnog terug en probeerde hij uit de w.c. te klimmen! Na wat toiletpapier er bijgegooid te hebben en de doorspoelknop extra lang ingedrukt te hebben verdween hij dan eindelijk in de toiletpot! Na een grondige inspectie van de auto door Patty durfde ik er ook weer in te slapen. Hopenlijk was dit de eerste en de laatste keer dat wij op deze manier een bezoeker kregen!!!

Zo, dit was 'em dan echt! We zijn ook heel erg benieuwd naar wat er allemaal gebeurd in Nederland en met jullie, dus houd ons vooral op de hoogte! Vinden we erg leuk om te lezen!!

Sterkte met de aanhoudende kou daar (hihihi) en heel veel liefs van Annelies & Patty