Hoi iedereen!

Eindelijk weer een reisverhaal, sorry dat het zo lang geduurd heeft! Het is inmiddels al heel dicht bij het einde van onze reis, nog maar 10 dagen en dan vliegen we alweer jullie kant op! Het klinkt heel onrwerkelijk voor ons om te zeggen dat we over 2 weken allang weer thuis zijn, maar we kijken er allebei wel heel erg naar uit. Iedereen weer zien, bijkletsen, lekker eten, eigen huisje en spulletjes en gewoon Nederland.Toch is het ook ergens jammer hier weg te gaan, vooral omdat je weet dat je waarschijnlijk nooit meer terugkomt.

We hebben het nu namelijk heel erg getroffen met een ontzettend leuk, vrij en goed gezin. Belinda en Ben, allebei net onder de 30 en hun twee kinderen Abergail en William (4 en 6), laten ons hier op hun boerderij echt thuisvoelen. De boerderij is eigenlijk van de moeder van Belinda, maar doordat haar vader een aantal weken geleden is overleden heeft zij de boerderij en het bijbehorende bedrijf tijdelijk overgenomen. De boerderij bestaat uit flink wat land en een paar honderd koeien. Per week worden er zo'n 4 tot 5 koeien geslacht en in het weekend wordt het vlees verkocht op verschillende markten in en rondom Melbourne. Wij zijn altijd samen een team en staan dus op markten rundvlees en vleestaarten te verkopen!

De markten zijn erg leuk om te doen omdat we heel veel lokale mensen spreken en we ons veel beter geintergreerd voelen in het australische leven. Na elk weekend wordt er gekeken welk team het beste verkocht heeft en wij hebben al twee keer de eer mogen hebben. En het meest leuke daarvan is dat de winnaars een prijs mogen kiezen. Normaal wordt er altijd 40 dollar aan drank gehaald, maar omdat wij niet echt drinkers zijn, hebben wij chocolade gekozen! Tot twee keer toe hebben we echt tassen vol met chocolade gehad! Jammie! :D

In het weekend doen we dus markten en doordeweeks is het vooral relaxen en voorbereiden voor het weekend. Op woensdagen snijden we al het overgebleven vlees voor de curry's die we dan weer volgend weekend verkopen. Ook bakken we dan echt kilo's (soms wel 30 kg!) aan gehakt op, voor de vleestaarten. Donderdag is dan de dag dat we de curry's en vleestaarten gaan maken. Vaak maken we zo'n 80 taarten, dus dat zijn wel wat uurtjes in de keuken, haha!

Op vrijdag wordt het vlees opgehaald bij de slager die de koeien voor ons slacht. Alles is al verpakt en gestickerd en is in een trailer geladen. Vaak halen wij die trailer dan op (met soms wel 900-1000kg aan vlees erin! ). Eenmaal thuis leggen we al het vlees dan in de tuin (ja echt) en verdelen we het over de drie trailers zodat elk team evenveel vlees heeft.

Alle overige dagen zijn altijd anders, maar over het algemeen wel veel relaxen. Ja,we hebben het goed getroffen met deze plek. We slapen in een caravan die in de tuin staat, dus lekker een eigen ruimte en we hebben zelfs verwarming en een elektrisch dekentje. Waarschijnlijk niet iets waar jullie nu aan moeten denken met de tropische temperaturen in Nederland, maar hier is het winter en kan het aardig koud zijn!
Verder lekker eten (wel erg veel rundvlees, haha! ), een douche en heel veel gezelligheid! Wij zijn namelijk niet de enige backpackers hier. Bij ons zijn ook Johnny & Tanya, een stel uit Engeland, Jenny, ook uit Engeland en Shian (=sjaan) uit Wales. Met de twee meiden kunnen we goed opschieten, maar die Johnny kunnen we soms wel schieten :P

Maar zoals we al zeiden hebben we het hier erg goed, we maken dan ook voldoende leuke en aparte dingen mee. Zo hebben we bijvoorbeeld met een jachtgeweer mogen schieten, kalfen gecastreerd, quad gereden, een monstergeit ontmoet waar we nooit meer bij in de buurt willen komen en heel veel strontscheppen! Verder is Anne nog behoorlijk hard getrapt door een kalfje van een paar weken (ze voelt het nog steeds op haar knie). Maarja, castreren is dan ook niet zo'n gewaardeerde bezigheid. Ook iets wat Anne op haar naam heeft staan is 's nachts, met 1 graden celsius, in haar nakie door het grasveld rennen, samen met de baas en een andere backpacker.....maarja, daar moeten jullie Anne zelf maar meer over vragen..haha!

Jaja, nog maar 10 dagen en dan is het allemaal voorbij. Dan geven we dit heerlijke vrije leventje op en wordt het weer werken en studeren. Maar zonder geintjes: we kijken er heeel erg naar uit om iedereen weer te zien en te spreken en we hebben er vrede mee dat onze reis toch echt is afgelopen. We hebben alles gezien wat we wilden zien en het voelt gewoon goed om nu lekker naar huis en familie te gaan. Anne zit al maanden te kwijlen bij het idee van een patatje oorlog en Patty weet al precies wat ze gaat bestellen bij De Babbel in Apeldoorn.

Dit reisverhaal klinkt als het laatste, maar we zullen ongetwijfeld nog even achter internet kruipen, daags voordat we echt het vliegtuig instappen.

xxxx + Liefs!

Ohja, ps.: De auto hebben we nog niet kunnen verkopen helaas doordat verschillende geinteresseerden ineens geen interesse meer hadden. Via internet reageerden slechts 2 mensen, maar we blijven hopen!!

Update komt snel! ;)