Na onze terugkomst van het heerlijke Bali was het al bijna ochtend in Darwin en hebben we maar een paar uurtjes kunnen slapen. Na gauw wat boodschappen te hebben gedaan hebben we Darwin gelijk verlaten om het Litchfield National Park te gaan ontdekken, wie links onder Darwin ligt. Litchfield heeft een aantal hoogtepunten, maar wij begonnen met een welverdiend middagdutje. Hierna konden we fris op stap naar onze eerste stop; de termietenheuvels. Je ziet ze veel in het landschap van Australie, maar deze waren wel erg bijzonder. Sommigen waren namelijk wel tot 5 meter hoog met een omtrek van zo'n 3 meter... en dat voor een mierenhoop! Hierna gingen we snel door naar de eerste waterval, de Wangi Falls, waar we ook heerlijk konden zwemmen. Het water was erg koud, maar heel helder en zo konden we ook nog wat vissen zien. Omdat wij tijdens onze reis steevast weigeren campinggeld te betalen, wilden wij daar op het parkeerterrein overnachten. Het was echter midden in het bos en toen we als enige auto overbleven voelden we ons toch niet zo prettig meer! Dat werd dus nog verkassen in het pikkedonker! We besloten bij de termietenheuvels te slapen, waar we niet alleen waren en dat zou later ook zeker blijken... Midden in de nacht werden we wakker door zo'n beetje het spookachtigste geluid wat je je kan indenken...Het begon in de verte, maar kwam heel gauw dichterbij en ging steeds harder. Het was een combinatie van wolfengejank en iemand die met een imitatie een geintje probeerde uit te halen. We gingen er maar uit dat het Dingo's(wilde honden) waren en met het mes dichtbij ons vielen we snel in slaap en werd het snel ochtend.

De volgende dag stond er een tweede waterval op het programma, de Florence Falls. Deze kwam prachtig vanaf een rotswand denderen in een swimming hole, waar wij helaas niet mochten zwemmen vanwege waterstijging. Het risico is dan namelijk dat zoutwaterkrokodillen zich verkassen naar zulke gebieden! Litchfield was niet erg groot, maar de bezienswaardigheden waren het waard!

Hierna moesten er heel wat kilometers terug gereden worden naar Three Ways, vanaf daar hadden we een aantal weken geleden ingevoegd om naar Darwin te rijden, maar nu zouden we doorrijden naar Alice Springs! Het kostte ons een paar dagen om de kilometers te overbruggen, maar voor ons gevoel ging het gelukkig heel snel. Een aantal kilometer na dat kruispunt hadden we alweer een nieuw hoogtepunt, namelijk de Devils Marbles. Gigantische rotsblokken die voornamelijk ronde vormen hebben en die al balancerend in de leukste formaties staan. Het leverde heel wat leuke kiekjes op. Na zoveel dagen rijden in de outback(met helemaal niets, behalve wat struikjes) hadden we het gevoel in een enorme speeltuin te zijn beland. Na veel gewandeld en geklauterd te hebben was het tijd om verder te trekken en kwam Alice Springs dichterbij.

De volgende dag kwamen we dan eindelijk in Alice Springs aan. Een kleine normale stad, maar op een bijzondere locatie. Aan weerszijden zijn er namelijk de MacDonnell Ranges, gigantische bergketens met dramatische kliffen en steile rotswanden. Daarnaast is Alice omringt door woestijn. Dit zorgde voor een hele aparte en mooie achtergrond van de stad, maar helaas had de stad zelf niet iets bijzonders voor ons dus vertrokken we meteen naar de West MacDonnel Ranges waar we een kijkje gingen nemen bij Simpsons Gap. Dit was een hele mooie kloof tussen twee bergketens en omdat de bergen bestaan uit roodzandachtig materiaal heeft dat echt een verbluffend effect met de zon. Het gebergte kleurt dan namelijk heel fel oranje, zodat je er echt naar kan blijven kijken.

De rest area's waar we overnachten worden steeds drukker en drukker en dit blijkt te komen, omdat veel gepensioneerden uit Zuid Australie naar het noorden trekt en zo de winter ontvluchten. Wij gaan echter naar het zuiden en dat merken we. Het word steeds kouder, vooral 's avonds en 's ochtends waar we echt truien moeten dragen. Gelukkig is overdag de hemel prachtig blauw en is het nog warm genoeg om in t-shirt en korte broek te lopen!

De tweede dag in de Ranges gingen we naar de Ormiston Gorge, een ravijn waar je prachtig kon wandelen. Wij gingen de wandeling van 1.5 uur doen naar een look-out. De wandeling was echt ontzettend mooi, met prachtige uitzichten en het beviel ons zo goed dat toen we een bordje tegenkwamen met ‘ 30 min. Via het water terug of 60. Min. Wandelend terug' wij besloten voor het laatste te kiezen. Al was het wandelpad intussen overgegaan in trappen van rotsblokken, losliggend grind en steile hellingen. Enthousiast vervolgden we onze route, maar het pad werd steeds wilder totdat er helemaal geen pad meer was! Net op dat moment kwamen we twee andere wandelaars tegen die ons tegemoet kwamen lopen via een erg steile helling over allemaal loszittende rotsblokken. Ze legden ons uit dat door veel regenval het oorspronkelijke pad nu het riviertje was wat wij in het dal zagen. Ze legden ons uit dat we nog zo'n 30 m verder moesten klimmen om dan naar beneden te gaan en via een wat ondieper stuk de rivier moesten oversteken. De helling werd alleen steeds steiler en het werd echt klimmen met handen en voeten. We bereikten het strandje en staken het riviertje over! Op dat moment vonden we het vooral erg leuk hoe avontuurlijk het wandelpad was! De tocht vervolgde over de rivierbedding, met gigantische rotsblokken waar we overheen moesten klauteren. We waren inmiddels al zo'n 3 uur aan de gang en we liepen de gorge uit. Tot onze teleurstelling was de bewegwijzering er of niet of verkeerd en na een uur zoeken naar het pad terug besloten we dezelfde weg terug te nemen want het werd al later en de richting waar we nu in liepen ging steeds verder van de parkeerplaats af!

Helaas bleek de terugweg een stuk moeilijker te zijn en ondanks dat onze enkels en knieën begonnen te protesteren waren we er nog lang niet. We begonnen weer de berghelling op te klimmen en vroegen onszelf af hoe we dat ooit naar beneden hadden gedaan. Het was ongelooflijk steil, met allemaal kleine losliggende steentjes waar je je niet aan vast kon houden en glibberend en glijdend moesten we de weg terug zien te vinden. Op een gegeven moment zijn we van ellende gaan zitten, ‘ waar moesten we heen!?' en had Annelies het idee dat ze haar laatste sigaret aan het roken was. Soms gleden de stenen onder je vandaan en die vielen zo de diepte in... Maar na een spannend uurtje wisten we onszelf op minder steile grond te klimmen en konden we het ‘wandelpad' naar de parkeerplaats vervolgen. In totaal zijn we meer dan 6 uur bezig geweest en hebben we een berichtje voor de Ranger achtergelaten dat ze toch echt wat aan die bewegwijzering moeten doen! Wij waren namelijk niet de enige, onderweg kwamen we mensen tegen die ook commentaar hadden hierop. Maar al met al was het een hele ervaring en hebben we een prachtig stukje natuur kunnen zien/beleven!

De volgende dag brachten we een bezoek aan Standley Chasm, ook dit is een kloof in een berg. Wat speciaal aan deze is, is dat deze kaasrecht en smal is. We bleken op de juiste tijd aan te komen, want rond lunchtijd is de Chasm op zijn mooist door het zonlicht! Heel wat foto's later besloten we nog een klimmetje te ondernemen naar de look out. Een serie van zo'n paar honderd treden(over rotsblokken) later kwamen we uit op een prachtige look out die uitkeek over de verschillende valleien en bergtoppen.

Hierna reden we terug naar Alice Springs voor boodschappen en nog twee kloven aan de oostkant van de stad om vervolgens een begin te maken aan de toch richting de Uluru!!

Mensen zeggen vaak voor het gemak dat de Uluru bij Alice Springs ligt, maar het ligt toch nog zo'n 450 km zuidwestelijk van Alice Springs! Dit was ook nog een hele tocht, langs eentonige landschappen. Voordat we doorreden naar de Uluru gingen we eerst nog naar de Kings Canyon, wat ten noorden van de Uluru ligt. Stel je voor; een kaal plat landschap en dan opeens rijst daar een enorme bergketen uit de grond, met daarin een diepe kloof. De vier uur durende wandeling die we daar deden ging helemaal naar de top om vervolgens via de rand en adembenemende uitzichten langs de canyon te gaan. Bovenop was er een soort maanlandschap maar dan van rood gesteente te zien. Erg bizar maar verbluffend mooi en de tijd vloog om. Na een flinke terugrit kwamen we 's avonds bij een rest area aan en toen was het moment toch echt aangebroken; we konden zeggen dat we morgen naar de Uluru zouden gaan!

Een hele aardige mede backpacker kwam nog met kaartjes voor de Uluru aanzetten, waardoor we een korting van 20 dollar te pakken hadden! De dag begon goed! Na een uurtje rijden en turen kwam daar het moment! ‘Daar!', riep Patty. En ja hoor, boven de boompjes uit zagen we een groot massief paars/roodachtig gebergte die steeds groter werd naarmate we er dichterbij kwamen. Op een gegeven moment lieten we onze kaartjes trots zien bij het loket en konden we doorrijden recht op de Uluru af. We konden allebei onze ogen niet van de berg afhouden en zetten we de auto langs de kant, want jeetje wat is de Uluru indrukwekkend zeg. Vanaf elke hoek heeft de berg een andere vorm en kleur en elke keer als je hem ziet heeft dat zo'n grote ‘wauw!' factor, het heeft echt wat magisch. Helaas was het wat bewolkt die dag en hebben we een wandeling van zo'n 11 km om de Uluru heen gedaan. Ons oog viel al gauw de route naar boven die je neemt om hem te beklimmen. We hebben nog nooit zo'n steil pad gezien. Het was die dag gesloten, dus we konden helaas geen mensen zien die bezig waren met de beklimming die erg zwaar blijkt te zijn volgens de informatie. Er zijn al zeker 36 mensen overleden(hartaanval, uitputting, val van de berg), dus wij besloten om de beklimming niet te doen..! Het was erg bewolkt, dus helaas was het geen goede avond voor een zonsondergang en reden we teurg naar de rest area om de volgende dag weer terug te rijden. We gingen naar de Olgas, het zusje van de Uluru. De Uluru is beheerst en glad waar de Olgas erg wild en ruiger zijn maar zelfs nog groter dan de Uluru. Ook hier hebben we een flinke wandeling(7.4 km) gemaakt over rotsen en grind die ons rondom rotsformaties bracht. Wederom een erg mooie wandeling, waarna we terug reden naar de Uluru om de zonsondergang te bekijken. Het bleek dat de beklimming open was, dus gingen we op een bankje zitten om te kijken hoe al die arme stakkers het er vanaf gingen brengen. Heel wat mensen hadden er zichtbaar moeite mee en het was best vermakelijk om naar te kijken. We voelden de verleiding, keken elkaar aan en besloten toch maar om dit appeltje ook maar even te gaan schillen. Vol goede moed vertrokken wij, maar na zo'n 10 meter kwamen we al bijna niet verder omdat het zo steil en glad was. Je glee gewoon naar beneden! Maar na nog eens zo'n 10 meter was er een kettinghek in de rots gemaakt. We wilden al bijna stoppen, omdat we helemaal geen grip hadden met onze gladde schoenen, maar de wetenschap dat dat hek ons houvast zou bieden gingen we er toch voor. En wat een tocht was dat! Het was zo steil dat je je aan de ketting omhoog moest trekken en om de 5 meter pauze moest houden omdat het zo zwaar was. Tezamen met allemaal Japanners bereikten we na een uur ‘de top'. Helemaal blij en trots keken we naar beneden.. maar het bleek dat we er nog lang niet waren! We moesten nog zeker een half uur verder, maar dit gedeelte was bovenop de Uluru en was wat gemakkelijker al zaten er her en der nog zulke steile stukken bij waar een klimmuur niets bij voorstelt! Met zere benen bereikten we de echte top en hadden we uitzicht over de Olgas en kilometers outback. Echt prachtig! De terugweg was gelukkig een stuk makkelijker, want je hoefde er niet veel voor te doen. Al vasthoudend aan de ketting en zittend op je kont gleed je haast vanzelf naar beneden! Hier en daar was het even griezelig omdat het zo steil was en begrepen dat mensen met hoogtevrees dit echt niet moesten doen!

In totaal zo'n 2.5 uur later stonden we weer beneden en keken vol ongeloof naar het pad... dat wij dat hadden gedaan!

Snel reden we hierna door naar een parkeerplaats speciaal aangelegd voor de zonsondergang en genoten we van de Uluru die om de paar minuten steeds roder en roder werd. Het was echt prachtig om te zien en een mooie afsluiting van ons bezoek aan de Uluru!

Inmiddels zijn we op weg naar Adelaide en zijn we ter hoogte van Coober Pedy. Gisteren zijn we Zuid Australie binnen gereden en ligt de Uluru alweer honderden kilometers achter ons. Coober Pedy is een middelgroot dorp wat zich ook deels ondergronds bevind, omdat in de zomer de temperaturen hier kunnen stijgen tot wel 50 graden. Ook is Coober Pedy bekend om zijn mijnen.. dus wie weet vinden we nog wat goud! Vannacht was het weer akelig koud, maar werden we 's nachts opgeschrikt door een knagend geluid. We dachten eerst dat er iets of iemand rondom de auto liep en in het donker midden op een rest area(waar wel andere caravans stonden) was dat toch niet zo'n prettig idee. Gewoon slapen lukte niet, want we kwamen erachter dat het geluid zich niet buiten, maar in de auto bevond! We hadden geen idee wat het zou kunnen zijn en met een lampje onderzochten we de auto maar konden zo niets vinden! We besloten maar dat het een muis of rat moest zijn en probeerden maar wat te slapen. Vanochtend hebben we de hele auto uitgepakt en tot onze verbazing is er aan allerlei etensverpakkingen geknaagd! Ook vonden we wat mini keuteltjes, wat onze vermoedens bevestigde; een muis in de auto! Kunnen jullie het je voorstellen! We vermoedden dat het beestje binnenkomt via het dashboard en het zich daar schuilhoudt. We hopen dat het vannacht niet terugkomt, want anders moeten we toch een muizenval gaan kopen! Word vervolgd....

Dit was weer heel wat te lezen voor jullie, maar nu zijn jullie weer helemaal op de hoogte. Sorry dat het zo lang duurde, maar in de outback is ook het internet schaars. We hopen dat ook alles goed gaat het jullie daar in Nederland. Hoe is het weertje daar? Want over twee maanden verwachten we natuurlijk wel prachtige zonneschijn!

Laten jullie ook wat van jullie horen? En de groetjes aan iedereen!

Veel liefs,

Patty en Annelies