Ons laatste verhaal..
Hoi daar allemaal,
Tja dan is toch echt ons laatste verhaal aangebroken! Met nog maar 3 dagen Sydney te gaan is het einde nu wel echt heel dichtbij gekomen. Ergens voelt het een eeuwigheid geleden toen we op Schiphol stonden om afscheid te nemen, maar aan de andere kant voelt het alsof het gisteren was. Afscheid van Australie nemen valt ons zwaar, maar we zien er ook erg naar huis om iedereen weer te zien.
Goed nieuws is dat we de auto verkocht hebben! Het viel nog erg zwaar om dit te doen, want de straten stonden vol met backpackers die hun auto wouden verkopen en er waren nauwelijks backpackers op de straat die een auto wilden hebben! Maar na 2 uurtjes staan vonden we een Duits vriendenstel die graag een auto wouden kopen! Wat een geluk!! Vandaag alles geregeld en Lucy is officieel niet meer onze auto
Nu rest ons alleen nog maar genieten van de laatste dagen hier en nog eens goed kijken naar het centrum/Opera House/de brug en de Skyline(die we vanaf het dak van onze hostel kunnen zien, en ook vanaf onze hostelkamer!! ghaha). Want daar hebben we flink geluk mee! Het goedkoopste hostel hadden we geboekt(prive kamer), het hostel had geen goede recensies. Toen we aankwamen kregen we een kamer op de 4e verdieping, maar het warme water bleek het niet te doen! Helaas hadden ze alleen nog maar een kamer op de 7e verdieping over, met een kingsize bed, eigen tv en dus uitzicht over een deel van de stad! Geweldiggg!!!! Die hebben we dus met beide armen aangenomen, en we hoefden niets extra's te betalen(ghaha)!
Maar zaterdagmiddag is het dus voor ons zover.. dan zullen we met een gemengd gevoel het vliegtuig in moeten stappen. Voor de nieuwschierigen.. hier is ons vluchtschema!
We vertrekken 17.00 vanaf Sydney(09.00 's ochtends in Nederland) naar Bangkok(Thailand). Daar stoppen we na ongeveer 7 uur vliegen voor een technische stop van 1.5 uur. Daarna vertrekken we weer naar Heathrow(Londen), daar komen we aan om 07.00 aan(dat is 08.00 's ochtends in Nederland) Daar wachten we zo'n 6 uur tot de laatste kilometers worden overbrugd met een korte vlucht naar Amsterdam, waar we naar verwachten om 15.30(plaatselijke tijd) aankomen!! Ons vluchtnummer is; BA 73 11 tot Heathrow, van Heathrow naar Amsterdam is BA 438
Hopenlijk kunnen we onderweg Juliette(Anne's zus) op de hoogte houden en anders is teletekst een hele uitvinden!
Het is weer een hele reis wie we voor de boeg hebben, we hopen erop dat alles net zo soepel gaat als op de heenweg en .... dan zien we jullie gauw!!
Tot snel! Liefs,
Patty en Annelies
Nog maar 10 dagen!!
Hoi iedereen!
Eindelijk weer een reisverhaal, sorry dat het zo lang geduurd heeft! Het is inmiddels al heel dicht bij het einde van onze reis, nog maar 10 dagen en dan vliegen we alweer jullie kant op! Het klinkt heel onrwerkelijk voor ons om te zeggen dat we over 2 weken allang weer thuis zijn, maar we kijken er allebei wel heel erg naar uit. Iedereen weer zien, bijkletsen, lekker eten, eigen huisje en spulletjes en gewoon Nederland.Toch is het ook ergens jammer hier weg te gaan, vooral omdat je weet dat je waarschijnlijk nooit meer terugkomt.
We hebben het nu namelijk heel erg getroffen met een ontzettend leuk, vrij en goed gezin. Belinda en Ben, allebei net onder de 30 en hun twee kinderen Abergail en William (4 en 6), laten ons hier op hun boerderij echt thuisvoelen. De boerderij is eigenlijk van de moeder van Belinda, maar doordat haar vader een aantal weken geleden is overleden heeft zij de boerderij en het bijbehorende bedrijf tijdelijk overgenomen. De boerderij bestaat uit flink wat land en een paar honderd koeien. Per week worden er zo'n 4 tot 5 koeien geslacht en in het weekend wordt het vlees verkocht op verschillende markten in en rondom Melbourne. Wij zijn altijd samen een team en staan dus op markten rundvlees en vleestaarten te verkopen!
De markten zijn erg leuk om te doen omdat we heel veel lokale mensen spreken en we ons veel beter geintergreerd voelen in het australische leven. Na elk weekend wordt er gekeken welk team het beste verkocht heeft en wij hebben al twee keer de eer mogen hebben. En het meest leuke daarvan is dat de winnaars een prijs mogen kiezen. Normaal wordt er altijd 40 dollar aan drank gehaald, maar omdat wij niet echt drinkers zijn, hebben wij chocolade gekozen! Tot twee keer toe hebben we echt tassen vol met chocolade gehad! Jammie! :D
In het weekend doen we dus markten en doordeweeks is het vooral relaxen en voorbereiden voor het weekend. Op woensdagen snijden we al het overgebleven vlees voor de curry's die we dan weer volgend weekend verkopen. Ook bakken we dan echt kilo's (soms wel 30 kg!) aan gehakt op, voor de vleestaarten. Donderdag is dan de dag dat we de curry's en vleestaarten gaan maken. Vaak maken we zo'n 80 taarten, dus dat zijn wel wat uurtjes in de keuken, haha!
Op vrijdag wordt het vlees opgehaald bij de slager die de koeien voor ons slacht. Alles is al verpakt en gestickerd en is in een trailer geladen. Vaak halen wij die trailer dan op (met soms wel 900-1000kg aan vlees erin! ). Eenmaal thuis leggen we al het vlees dan in de tuin (ja echt) en verdelen we het over de drie trailers zodat elk team evenveel vlees heeft.
Alle overige dagen zijn altijd anders, maar over het algemeen wel veel relaxen. Ja,we hebben het goed getroffen met deze plek. We slapen in een caravan die in de tuin staat, dus lekker een eigen ruimte en we hebben zelfs verwarming en een elektrisch dekentje. Waarschijnlijk niet iets waar jullie nu aan moeten denken met de tropische temperaturen in Nederland, maar hier is het winter en kan het aardig koud zijn!
Verder lekker eten (wel erg veel rundvlees, haha! ), een douche en heel veel gezelligheid! Wij zijn namelijk niet de enige backpackers hier. Bij ons zijn ook Johnny & Tanya, een stel uit Engeland, Jenny, ook uit Engeland en Shian (=sjaan) uit Wales. Met de twee meiden kunnen we goed opschieten, maar die Johnny kunnen we soms wel schieten :P
Maar zoals we al zeiden hebben we het hier erg goed, we maken dan ook voldoende leuke en aparte dingen mee. Zo hebben we bijvoorbeeld met een jachtgeweer mogen schieten, kalfen gecastreerd, quad gereden, een monstergeit ontmoet waar we nooit meer bij in de buurt willen komen en heel veel strontscheppen! Verder is Anne nog behoorlijk hard getrapt door een kalfje van een paar weken (ze voelt het nog steeds op haar knie). Maarja, castreren is dan ook niet zo'n gewaardeerde bezigheid. Ook iets wat Anne op haar naam heeft staan is 's nachts, met 1 graden celsius, in haar nakie door het grasveld rennen, samen met de baas en een andere backpacker.....maarja, daar moeten jullie Anne zelf maar meer over vragen..haha!
Jaja, nog maar 10 dagen en dan is het allemaal voorbij. Dan geven we dit heerlijke vrije leventje op en wordt het weer werken en studeren. Maar zonder geintjes: we kijken er heeel erg naar uit om iedereen weer te zien en te spreken en we hebben er vrede mee dat onze reis toch echt is afgelopen. We hebben alles gezien wat we wilden zien en het voelt gewoon goed om nu lekker naar huis en familie te gaan. Anne zit al maanden te kwijlen bij het idee van een patatje oorlog en Patty weet al precies wat ze gaat bestellen bij De Babbel in Apeldoorn.
Dit reisverhaal klinkt als het laatste, maar we zullen ongetwijfeld nog even achter internet kruipen, daags voordat we echt het vliegtuig instappen.
xxxx + Liefs!
Ohja, ps.: De auto hebben we nog niet kunnen verkopen helaas doordat verschillende geinteresseerden ineens geen interesse meer hadden. Via internet reageerden slechts 2 mensen, maar we blijven hopen!!
Update komt snel! ;)
Zuid Australie met nog maar 7 weken te gaan...!
Hoi iedereen!
Het is weer eens tijd voor een nieuw verhaal, worden jullie het al zat? We hopen van niet! Nog maar een paar weken en dan staan we weer op Nederlandse grond! Het aftellen begint nu al wel een beetje, want de tijd vliegt voorbij!
Een aantal weken geleden waren we nog in wat de Australiers 'The Outback' noemen, het immens grote gedeelte land, in het midden, waar niemand wil/kan wonen. Een en al stof, nauwelijks begroeiing, slechts 1 verbindingsweg, woestijn en dorpjes van slechts 2 huizen. In het vorige verhaal hadden we al verteld dat we de Uluru hebben bekeken en beklommen en dat speelde zich af rondom Alice Springs, bijna precies in het midden van Australie. Na die paar dagen daar te hebben doorgebracht, was het tijd om het meest saaie stuk weg af te reizen die wij denken we ooit gezien hebben. Tijdens1600km van Alice Springs naar Port Augusta in het Zuiden, zouden we nauwelijks dorpjes zien, nauwelijks begroeiing, vele dode kangaroos en overheersend Niets. Gewoon niets, voor honderden kilometers langs, eigenlijk nog best indrukwekkend..
Onderweg was er in dat stuk vrij weinig te zien/doen, al hebben we alsnog wel een aantal keer gestopt. Allereerst bij het mijnstadje Coober Pedy, dat voor meer dan de helft ondergronds gebouwd is! Dit omdat in de zomermaanden de temperaturen kunnen stijgen tot zelfs 53 graden! Het was een leuke ervaring om bijvoorbeeld een ondergrondse kerk te bezichtigen en een poging te doen om te begrijpen waarom iemand ooit zo ontzettend afgelegen wil wonen. We kwamen er niet uit. Het stadje was vooral erg stoffig, had geen bomen of struiken of enige andere vorm van begroeiing en elk huis was net zo saai en wit als de andere. Ook liepen er heel veel zwervers rond in de straten. Al met al niet ons favoriete plek, maar wel erg interessant (misschien past 'Bizar' hier beter..).
Na nog eens honderden kilometers te hebben afgelegd in een een aantal dagen, waren we inmiddels de grens over van South Australia. Terug in de bewoonde wereld hebben we na maarliefs 2 weken weer kunnen genieten van een warme douche!! (heerlijk!), kon de e-mail en het nieuws weer even bekeken worden en belangrijker: waren de prijzen eindelijk weer normaal! In de outback hebben we regelmatig $1.80 moeten betalen voor 1 liter benzine (zo'n 1.25 euro), terwijl in de bewoonde wereld het slechts $1.28 (0.89 Eurocent) is! Ook het eten is een stuk goedkoper en dat helpt ons enorm onszelf aan het budget te houden.
In South Australia wilden we graag naar een groot natuurpark dat hier erg bekend is: Flinders Ranges, maar helaas hadden we zodanig slecht weer dat we besloten het over te slaan. De winter is hier nu echt begonnen en dat hebben we zeker gemerkt! Het is behoorlijk koud, vooral 's ochtends en 's avonds en de lange broeken, truien en zelfs winterjassen worden nu dagelijks gedragen! Overdag is het hier nu ongeveer 15 graden en 's avonds zakt dat dan naar ongeveer 5 graden. Drie nachten geleden sliepen we nog in de auto en had het 's nachts gevroren! Geloof ons, dan is een auto echt ontzettend koud en onaangenaam! Met dikke pyama broeken met sokken eroverheen, meerdere shirts en zelfs een dikke trui lagen we dan onder de twee slaapzakken, om maar met moeite warm te blijven. Gelukkig beschikken we nu over een huis met bed en zelfs een haardvuur, maar daarover straks meer!
Nog voor die hele koude nacht, waren we in Adelaide. Dat is een redelijk grote stad, maar erg schoon, niet zo druk en omringd door een waanzinnig mooi berggebied. We hebben er onszelfs meerdere dagen goed kunnen vermaken. Er waren leuke en gigantische markten, meerdere gratis musea, gratis internet, een leuk centrum, mooie gebouwen, ennn....een chocoladefabriek! Deze kleine fabriek behoort tot een van de luxere chocolatiers van Australia en bieden een gratis tour aan met gratis proeven! Daar hadden wij natuurlijk wel oren na! En lekker dat het was! Twee grote handen vol chocolade en even mogen gluren in de fabriek, erg leuk allemaal!
Ten Zuiden van Adelaide, na een paar uur rijden, hebben we nog een lange wandeling gemaakt in een natuurpark daar. Het lag direct langs de zee en voerde ons over de hoge kliffen, sommige van wel 150 meter hoog. Aan het einde van de wandeling was er een uitkijkpunt waarvan je een grote groep wilde zeehonden kon zien zonnebaden en zwemmen. Ook dit was erg leuk en na een aantal uur keerden wevermoeid maar voldaan terug naar de auto.
Zuid Australie is niet heel erg groot, dus met een aantal weken hadden we het goed kunnen ontdekken. Zo hebben we bijvoorbeeld ook een lange dag doorgebracht in 'The Grampians', wat een groot natuurpark is, midden in de bergen. Ontzettend mooie omgeving met ruige wandelpadden, grote rotsblokken en verre uitzichten. Voor een paar uur wandelen en klimmen draaien we onze hand niet meer om, de omgevingen hier zijn het zo ontzettend waard dat we elke keer weer beginnen aan wandelingen van 3 of 4 uur.
Na The Grampians was het tijd voor 'The Great Ocean Road' en ja, eigenlijk 'gewoon' een weg, maar dan niet zo heel normaal. Deze weg van een paar honderd kilometer, kronkelt zijn baan direct langs de ruige zee en grote rotswanden. Helaas hadden we nogal pech met het weer, want grote zwarte en dikke wolken vulden de hemel en deden niets anders een flink wat regen naar beneden storten, dagenlang. Van de uitzichten hebben we dus niet heel erg kunnen genieten, daar was het te mistig voor, maar zelfs met slecht weer konden we goed zien dat deze weg echt tot een van de meest spectaculairste ter wereld hoort! Ook was er onderweg genoeg reden om uit te auto te stappen en de ogen de kost te geven aan de meest gekke, mooie en bizarre rotsformaties. De hele kust in dat gebied bestaat uit rotswanden van lijmsteen en doorhet continue geweld van de zee, zijn er zo bijzondere formaties gevormd. Erg leuk om te zien en het heeft heel wat foto's opgeleverd!
***We onderbreken het verhaal hier even, we gaan namelijk eten, hopelijk kunnen we binnenkort verder vertellen over o.a. Melbourne& de boerderijwaarwe nu verblijven en werken. ***
Daar boven op die berg...
Na onze terugkomst van het heerlijke Bali was het al bijna ochtend in Darwin en hebben we maar een paar uurtjes kunnen slapen. Na gauw wat boodschappen te hebben gedaan hebben we Darwin gelijk verlaten om het Litchfield National Park te gaan ontdekken, wie links onder Darwin ligt. Litchfield heeft een aantal hoogtepunten, maar wij begonnen met een welverdiend middagdutje. Hierna konden we fris op stap naar onze eerste stop; de termietenheuvels. Je ziet ze veel in het landschap van Australie, maar deze waren wel erg bijzonder. Sommigen waren namelijk wel tot 5 meter hoog met een omtrek van zo'n 3 meter... en dat voor een mierenhoop! Hierna gingen we snel door naar de eerste waterval, de Wangi Falls, waar we ook heerlijk konden zwemmen. Het water was erg koud, maar heel helder en zo konden we ook nog wat vissen zien. Omdat wij tijdens onze reis steevast weigeren campinggeld te betalen, wilden wij daar op het parkeerterrein overnachten. Het was echter midden in het bos en toen we als enige auto overbleven voelden we ons toch niet zo prettig meer! Dat werd dus nog verkassen in het pikkedonker! We besloten bij de termietenheuvels te slapen, waar we niet alleen waren en dat zou later ook zeker blijken... Midden in de nacht werden we wakker door zo'n beetje het spookachtigste geluid wat je je kan indenken...Het begon in de verte, maar kwam heel gauw dichterbij en ging steeds harder. Het was een combinatie van wolfengejank en iemand die met een imitatie een geintje probeerde uit te halen. We gingen er maar uit dat het Dingo's(wilde honden) waren en met het mes dichtbij ons vielen we snel in slaap en werd het snel ochtend.
De volgende dag stond er een tweede waterval op het programma, de Florence Falls. Deze kwam prachtig vanaf een rotswand denderen in een swimming hole, waar wij helaas niet mochten zwemmen vanwege waterstijging. Het risico is dan namelijk dat zoutwaterkrokodillen zich verkassen naar zulke gebieden! Litchfield was niet erg groot, maar de bezienswaardigheden waren het waard!
Hierna moesten er heel wat kilometers terug gereden worden naar Three Ways, vanaf daar hadden we een aantal weken geleden ingevoegd om naar Darwin te rijden, maar nu zouden we doorrijden naar Alice Springs! Het kostte ons een paar dagen om de kilometers te overbruggen, maar voor ons gevoel ging het gelukkig heel snel. Een aantal kilometer na dat kruispunt hadden we alweer een nieuw hoogtepunt, namelijk de Devils Marbles. Gigantische rotsblokken die voornamelijk ronde vormen hebben en die al balancerend in de leukste formaties staan. Het leverde heel wat leuke kiekjes op. Na zoveel dagen rijden in de outback(met helemaal niets, behalve wat struikjes) hadden we het gevoel in een enorme speeltuin te zijn beland. Na veel gewandeld en geklauterd te hebben was het tijd om verder te trekken en kwam Alice Springs dichterbij.
De volgende dag kwamen we dan eindelijk in Alice Springs aan. Een kleine normale stad, maar op een bijzondere locatie. Aan weerszijden zijn er namelijk de MacDonnell Ranges, gigantische bergketens met dramatische kliffen en steile rotswanden. Daarnaast is Alice omringt door woestijn. Dit zorgde voor een hele aparte en mooie achtergrond van de stad, maar helaas had de stad zelf niet iets bijzonders voor ons dus vertrokken we meteen naar de West MacDonnel Ranges waar we een kijkje gingen nemen bij Simpsons Gap. Dit was een hele mooie kloof tussen twee bergketens en omdat de bergen bestaan uit roodzandachtig materiaal heeft dat echt een verbluffend effect met de zon. Het gebergte kleurt dan namelijk heel fel oranje, zodat je er echt naar kan blijven kijken.
De rest area's waar we overnachten worden steeds drukker en drukker en dit blijkt te komen, omdat veel gepensioneerden uit Zuid Australie naar het noorden trekt en zo de winter ontvluchten. Wij gaan echter naar het zuiden en dat merken we. Het word steeds kouder, vooral 's avonds en 's ochtends waar we echt truien moeten dragen. Gelukkig is overdag de hemel prachtig blauw en is het nog warm genoeg om in t-shirt en korte broek te lopen!
De tweede dag in de Ranges gingen we naar de Ormiston Gorge, een ravijn waar je prachtig kon wandelen. Wij gingen de wandeling van 1.5 uur doen naar een look-out. De wandeling was echt ontzettend mooi, met prachtige uitzichten en het beviel ons zo goed dat toen we een bordje tegenkwamen met ‘ 30 min. Via het water terug of 60. Min. Wandelend terug' wij besloten voor het laatste te kiezen. Al was het wandelpad intussen overgegaan in trappen van rotsblokken, losliggend grind en steile hellingen. Enthousiast vervolgden we onze route, maar het pad werd steeds wilder totdat er helemaal geen pad meer was! Net op dat moment kwamen we twee andere wandelaars tegen die ons tegemoet kwamen lopen via een erg steile helling over allemaal loszittende rotsblokken. Ze legden ons uit dat door veel regenval het oorspronkelijke pad nu het riviertje was wat wij in het dal zagen. Ze legden ons uit dat we nog zo'n 30 m verder moesten klimmen om dan naar beneden te gaan en via een wat ondieper stuk de rivier moesten oversteken. De helling werd alleen steeds steiler en het werd echt klimmen met handen en voeten. We bereikten het strandje en staken het riviertje over! Op dat moment vonden we het vooral erg leuk hoe avontuurlijk het wandelpad was! De tocht vervolgde over de rivierbedding, met gigantische rotsblokken waar we overheen moesten klauteren. We waren inmiddels al zo'n 3 uur aan de gang en we liepen de gorge uit. Tot onze teleurstelling was de bewegwijzering er of niet of verkeerd en na een uur zoeken naar het pad terug besloten we dezelfde weg terug te nemen want het werd al later en de richting waar we nu in liepen ging steeds verder van de parkeerplaats af!
Helaas bleek de terugweg een stuk moeilijker te zijn en ondanks dat onze enkels en knieën begonnen te protesteren waren we er nog lang niet. We begonnen weer de berghelling op te klimmen en vroegen onszelf af hoe we dat ooit naar beneden hadden gedaan. Het was ongelooflijk steil, met allemaal kleine losliggende steentjes waar je je niet aan vast kon houden en glibberend en glijdend moesten we de weg terug zien te vinden. Op een gegeven moment zijn we van ellende gaan zitten, ‘ waar moesten we heen!?' en had Annelies het idee dat ze haar laatste sigaret aan het roken was. Soms gleden de stenen onder je vandaan en die vielen zo de diepte in... Maar na een spannend uurtje wisten we onszelf op minder steile grond te klimmen en konden we het ‘wandelpad' naar de parkeerplaats vervolgen. In totaal zijn we meer dan 6 uur bezig geweest en hebben we een berichtje voor de Ranger achtergelaten dat ze toch echt wat aan die bewegwijzering moeten doen! Wij waren namelijk niet de enige, onderweg kwamen we mensen tegen die ook commentaar hadden hierop. Maar al met al was het een hele ervaring en hebben we een prachtig stukje natuur kunnen zien/beleven!
De volgende dag brachten we een bezoek aan Standley Chasm, ook dit is een kloof in een berg. Wat speciaal aan deze is, is dat deze kaasrecht en smal is. We bleken op de juiste tijd aan te komen, want rond lunchtijd is de Chasm op zijn mooist door het zonlicht! Heel wat foto's later besloten we nog een klimmetje te ondernemen naar de look out. Een serie van zo'n paar honderd treden(over rotsblokken) later kwamen we uit op een prachtige look out die uitkeek over de verschillende valleien en bergtoppen.
Hierna reden we terug naar Alice Springs voor boodschappen en nog twee kloven aan de oostkant van de stad om vervolgens een begin te maken aan de toch richting de Uluru!!
Mensen zeggen vaak voor het gemak dat de Uluru bij Alice Springs ligt, maar het ligt toch nog zo'n 450 km zuidwestelijk van Alice Springs! Dit was ook nog een hele tocht, langs eentonige landschappen. Voordat we doorreden naar de Uluru gingen we eerst nog naar de Kings Canyon, wat ten noorden van de Uluru ligt. Stel je voor; een kaal plat landschap en dan opeens rijst daar een enorme bergketen uit de grond, met daarin een diepe kloof. De vier uur durende wandeling die we daar deden ging helemaal naar de top om vervolgens via de rand en adembenemende uitzichten langs de canyon te gaan. Bovenop was er een soort maanlandschap maar dan van rood gesteente te zien. Erg bizar maar verbluffend mooi en de tijd vloog om. Na een flinke terugrit kwamen we 's avonds bij een rest area aan en toen was het moment toch echt aangebroken; we konden zeggen dat we morgen naar de Uluru zouden gaan!
Een hele aardige mede backpacker kwam nog met kaartjes voor de Uluru aanzetten, waardoor we een korting van 20 dollar te pakken hadden! De dag begon goed! Na een uurtje rijden en turen kwam daar het moment! ‘Daar!', riep Patty. En ja hoor, boven de boompjes uit zagen we een groot massief paars/roodachtig gebergte die steeds groter werd naarmate we er dichterbij kwamen. Op een gegeven moment lieten we onze kaartjes trots zien bij het loket en konden we doorrijden recht op de Uluru af. We konden allebei onze ogen niet van de berg afhouden en zetten we de auto langs de kant, want jeetje wat is de Uluru indrukwekkend zeg. Vanaf elke hoek heeft de berg een andere vorm en kleur en elke keer als je hem ziet heeft dat zo'n grote ‘wauw!' factor, het heeft echt wat magisch. Helaas was het wat bewolkt die dag en hebben we een wandeling van zo'n 11 km om de Uluru heen gedaan. Ons oog viel al gauw de route naar boven die je neemt om hem te beklimmen. We hebben nog nooit zo'n steil pad gezien. Het was die dag gesloten, dus we konden helaas geen mensen zien die bezig waren met de beklimming die erg zwaar blijkt te zijn volgens de informatie. Er zijn al zeker 36 mensen overleden(hartaanval, uitputting, val van de berg), dus wij besloten om de beklimming niet te doen..! Het was erg bewolkt, dus helaas was het geen goede avond voor een zonsondergang en reden we teurg naar de rest area om de volgende dag weer terug te rijden. We gingen naar de Olgas, het zusje van de Uluru. De Uluru is beheerst en glad waar de Olgas erg wild en ruiger zijn maar zelfs nog groter dan de Uluru. Ook hier hebben we een flinke wandeling(7.4 km) gemaakt over rotsen en grind die ons rondom rotsformaties bracht. Wederom een erg mooie wandeling, waarna we terug reden naar de Uluru om de zonsondergang te bekijken. Het bleek dat de beklimming open was, dus gingen we op een bankje zitten om te kijken hoe al die arme stakkers het er vanaf gingen brengen. Heel wat mensen hadden er zichtbaar moeite mee en het was best vermakelijk om naar te kijken. We voelden de verleiding, keken elkaar aan en besloten toch maar om dit appeltje ook maar even te gaan schillen. Vol goede moed vertrokken wij, maar na zo'n 10 meter kwamen we al bijna niet verder omdat het zo steil en glad was. Je glee gewoon naar beneden! Maar na nog eens zo'n 10 meter was er een kettinghek in de rots gemaakt. We wilden al bijna stoppen, omdat we helemaal geen grip hadden met onze gladde schoenen, maar de wetenschap dat dat hek ons houvast zou bieden gingen we er toch voor. En wat een tocht was dat! Het was zo steil dat je je aan de ketting omhoog moest trekken en om de 5 meter pauze moest houden omdat het zo zwaar was. Tezamen met allemaal Japanners bereikten we na een uur ‘de top'. Helemaal blij en trots keken we naar beneden.. maar het bleek dat we er nog lang niet waren! We moesten nog zeker een half uur verder, maar dit gedeelte was bovenop de Uluru en was wat gemakkelijker al zaten er her en der nog zulke steile stukken bij waar een klimmuur niets bij voorstelt! Met zere benen bereikten we de echte top en hadden we uitzicht over de Olgas en kilometers outback. Echt prachtig! De terugweg was gelukkig een stuk makkelijker, want je hoefde er niet veel voor te doen. Al vasthoudend aan de ketting en zittend op je kont gleed je haast vanzelf naar beneden! Hier en daar was het even griezelig omdat het zo steil was en begrepen dat mensen met hoogtevrees dit echt niet moesten doen!
In totaal zo'n 2.5 uur later stonden we weer beneden en keken vol ongeloof naar het pad... dat wij dat hadden gedaan!
Snel reden we hierna door naar een parkeerplaats speciaal aangelegd voor de zonsondergang en genoten we van de Uluru die om de paar minuten steeds roder en roder werd. Het was echt prachtig om te zien en een mooie afsluiting van ons bezoek aan de Uluru!
Inmiddels zijn we op weg naar Adelaide en zijn we ter hoogte van Coober Pedy. Gisteren zijn we Zuid Australie binnen gereden en ligt de Uluru alweer honderden kilometers achter ons. Coober Pedy is een middelgroot dorp wat zich ook deels ondergronds bevind, omdat in de zomer de temperaturen hier kunnen stijgen tot wel 50 graden. Ook is Coober Pedy bekend om zijn mijnen.. dus wie weet vinden we nog wat goud! Vannacht was het weer akelig koud, maar werden we 's nachts opgeschrikt door een knagend geluid. We dachten eerst dat er iets of iemand rondom de auto liep en in het donker midden op een rest area(waar wel andere caravans stonden) was dat toch niet zo'n prettig idee. Gewoon slapen lukte niet, want we kwamen erachter dat het geluid zich niet buiten, maar in de auto bevond! We hadden geen idee wat het zou kunnen zijn en met een lampje onderzochten we de auto maar konden zo niets vinden! We besloten maar dat het een muis of rat moest zijn en probeerden maar wat te slapen. Vanochtend hebben we de hele auto uitgepakt en tot onze verbazing is er aan allerlei etensverpakkingen geknaagd! Ook vonden we wat mini keuteltjes, wat onze vermoedens bevestigde; een muis in de auto! Kunnen jullie het je voorstellen! We vermoedden dat het beestje binnenkomt via het dashboard en het zich daar schuilhoudt. We hopen dat het vannacht niet terugkomt, want anders moeten we toch een muizenval gaan kopen! Word vervolgd....
Dit was weer heel wat te lezen voor jullie, maar nu zijn jullie weer helemaal op de hoogte. Sorry dat het zo lang duurde, maar in de outback is ook het internet schaars. We hopen dat ook alles goed gaat het jullie daar in Nederland. Hoe is het weertje daar? Want over twee maanden verwachten we natuurlijk wel prachtige zonneschijn!
Laten jullie ook wat van jullie horen? En de groetjes aan iedereen!
Veel liefs,
Patty en Annelies
Bali
Op 27 april was het dan eindelijk zover. De dag dat we naar Bali zouden vertrekken was eindelijk aangebroken na weken wachten en dagen illegaal kamperen in Darwin! Rond 17.30 werden we verwacht op het vliegveld om in te checken. Na afscheid te hebben genomen van Lucy, onze auto, vertrokken we opgetogen. De vlucht, 3.5 uur, ging heel snel en al snel zetten wij onze eerste stappen op het tropische Bali! We werden verwelkomd door tientallen Indonesische mannen die elk zo hard mogelijk TAXI TAXI probeerden te schreeuwen, maar gelukkig viel ons oog al snel op het bordje met onze namen. Deze aardige man die zelfs wat woorden Nederlands kon zou ons meenemen op een tochtje van een paar kilometer welke toch 1 uur zou duren vanwege het erg drukke verkeer op Bali.
Het eerste wat ons toch wel opviel aan Bali was de klap die je kreeg toen je naar buiten ging, het was alsof je in een broeierige plantenkas stapte, maar gelukkig konden we er allebei aan wennen. Toen de chauffeur het busje startte keken wij elkaar even vertwijfeld aan, deze klonk namelijk alsof hij zijn beste tijd al gehad had. Krakend en piepend reden we het parkeerterrein af om ons te gaan aansluiten op een ellenlange rij van scooters, motors, auto's, busjes en vrachtwagens die zich allemaal al toeterend en schreeuwend door de kleinste openingen heen probeerden te wurmen. Dit was een voorproefje van het Balinese verkeer. Eenmaal op de hoofdweg hadden we namelijk heel wat om naar te kijken. We kwamen al gauw tot de conclusie dat er blijkbaar geen regels in het verkeer zijn, mensen reden gerust op het midden van de tweebaansweg, haalden van links en rechts in, parkeerden midden op de weg en leken bij elke beweging te toeteren; kortom een gekkenhuis! Na zo'n dertig minuten rijden kwamen we in een wat rustiger gedeelte en vroegen we de chauffeur of we ergens wat konden eten. Hij stopte bij een Warung(een eetstalletje naast de weg) en we kregen daar de lekkerste Nasi Goreng(sorry Paps!) die wij ooit gehad hadden. En dat voor 6.000 roepia, een luttele 50 eurocent.
Menig persoon zou de neus ophalen voor het eten wat hier word bereid, aangezien het kleine krakkemikkige stalletje er alles behalve hygiënisch uitzag(borden werden nog even snel met een vieze theedoek vrijgemaakt voor allerlei kruipende insecten). Een aantal andere gerechten die je kon bestellen waren tentoongesteld in een glazen kastje die al de hele dag in de zon had gestaan.
Maar met een volle maag kwamen wij aan bij ons eerste slaapadres, een Homestay gerund door een Nederlands stel die anderhalf jaar geleden naar Bali zijn geëmigreerd. Na gezellig nog wat even met ze hebben gekletst gingen we die avond moe en nieuwsgierig naar de volgende dag in ons prachtige hemelbed slapen.
De volgende ochtend bleek dat we vlak achter rijstvelden hadden geslapen. Helaas moesten we even wachten op het rijbewijs en de scooter dus gingen we te voet het centrum ontdekken. Het bleek dat het 's avonds niet minder levendig is dan overdag. Overal druk verkeer, eetstalletjes, winkeltjes en mensen. Wat ons vooral opviel is dat bij elke ingang(huis, winkel of midden op de straat) kleine, van bananenbladeren gemaakte, rieten mandjes lagen. Gevuld met bloemen, rijst, wierook, snoepjes en zelfs sigaretten bleken dit offers te zijn om de kwade geesten buiten te houden.
De straten zijn al gevuld met allerlei geuren door elkaar(uitlaatgassen, eten, wierook) en 's avonds kwamen we erachter dat ze massaal alle resten van de offers gingen verbranden en hing er over het hele eiland een dikke rookwalm.
Uren later kwamen we weer aan op de Homestay(wandelen is niet aangeraden op de krakkemikkige en doorgezakte stoepen in Bali), helemaal uitgeput door al die nieuwe indrukken. Ook die avond aten we bij een Warung, waar we de lekkerste Foe Yung Hay(?) hebben gegeten met als achtergronddecor een smal druk achterstraatje waar uit de tempel gezongen gebeden klonken. Tja dit was niet echt onze favoriete muziek, want het klonk meer als een bezwerende stem die klonk alsof hij doodsverwensingen uitsprak die al gauw overging in klagend kattengejank. We beseften al gauw dat we echt ver van de Westerse wereld af waren.
De volgende dag zou Annelies opgehaald worden door een Balinees om naar het Politiebureau te gaan. Er was namelijk een internationaal scooterrijbewijs nodig, maar voor 350.000 roepia kon dat wel afgekocht worden. Achterop de scooter, slingerend door het verkeer kwam ze gelukkig veilig aan op het overvolle politiebureau waar wel honderd scooters waren gestald. Ze werd meegenomen naar een kantoortje met twee vervallen bureautjes, plastic stoelen en een dossierkast die uitpuilde. Samen met een politieagente die naar haar idee de hele dag vulde met het kletsen met collega's moest ze wat formulieren invullen. Dit ging nogal moeilijk want de vrouw in kwestie kon geen woord Engels. Na alle persoonlijke informatie te hebben ingevuld nam de agente de pen over om voor mij de goede antwoorden in te vullen voor het examen! Ondertussen liepen er allerlei mensen in en uit met bonnetjes en papieren, maar uiteindelijk mocht ze met de Balinees mee naar een soort klaslokaal. Hier waren allemaal Balinese jongeren het officiële examen aan het maken. De examinator keek niet eens naar het examen en zette een stempel op het dossier. Hierna moest ze naar een drietal bali's waar ze elke keer werd omgeroepen om het dossier weer op te halen en bij de volgende bali moest afleveren. Die rare Nederlandse naam stak wel af bij al die Balinezen! Bij de laatste bali werd gauw een foto gemaakt en vulde een man de gegevens in in een computer. Hij had nogal moeite om de lange naam van Annelies goed in de computer te krijgen en na wat gebarentaal lukte dit uiteindelijk toch! In totaal zo'n 2.5 later stond Annelies weer buiten met haar Indonesische rijbewijs!
Eenmaal terug op de Homestay stond de scooter al klaar en konden we eindelijk aan onze rondreis beginnen! We hebben gelijk uitgecheckt en zijn op pad gegaan. Annelies was erg blij dat zij nu eindelijk mocht rijden en het viel haar hartstikke mee om in het chaotische Balinese verkeer te rijden. Al snel zat ze relaxt en met een snelheidje van 70 km per uur op de scooter. Die dag reden we naar het Noordwestelijk gelegen Permuteran en werden we onderweg door werkelijk elke balinees die we zagen begroet door een vriendelijke lach en een enthousiast zwaaien. Of we zien er gewoon heel gek uit voor hun of ze zijn allemaal heel erg aardig. Waarschijnlijk allebei.
We konden niet erg veel stoppen onderweg, want het was een aardige rit. Het eiland mag dan wel klein zijn, maar door het chaotische verkeer, het slechte wegdek of het gebrek aan bewegwijzering word het toch wel lastig gemaakt. De route voerde ons langs binnenwegen waar weinig touristen kwamen, ze staarden ons met open mond aan of stoten gauw hun vrienden aan om deze rare westerlingen eens te bekijken, met een grote lach op het gezicht. We voelden ons helemaal welkom!
Net voor zonsondergang kwamen we aan bij ons resort. Bij het boeken van de overnachtingen hadden we de stoute schoenen aan en verlekkerd door die lage prijzen hadden we voor die nacht een resort geboekt. Alsof wij goden waren werden we verwelkomd, tassen werden gedragen en we werden geëscorteerd naar onze ruime prachtige kamer waar er verse bloemen op het bed waren gelegd. Ook was er een heerlijke badkamer die zich in de openlucht bevond! Die avond hebben we heerlijk gegeten, zo'n 5 meter van het strand af met een Balinese dansvoorstelling om naar te kijken. Helaas stond de muziek wat te hard en bestaat de Balinese muziek vooral uit hele harde geluiden(zoals het heel hard slaan op een grote schelle gong). Dezelfde klanken alsof je een kleuter met een pollepel op potten en pannen loslaat. Maar het was wel indrukwekkend om te zien, want de dansen zijn heel gedecideerd in prachtige kostuums.
Na een heerlijk ontbijt was het tijd om te gaan. We hadden gelezen dat je het beste kon snorkelen op Menjangan Island, wat vlakbij Permuteran lag. We reden naar de pier waar al gauw allerlei mannetjes op je af kwamen om je een tour te verkopen! Voor een leuk prijsje mochten we mee met een houten bootje samen met een Engelse vrouw die ging duiken. Na een heftige tocht over het water kwamen we aan op de plek en sprongen we wiebelig het water in. Maar het was prachtig, heel veel vissen en een stijle rotswand vol koraal die de diepte in ging. We hebben wel 2 uur kunnen snorkelen en genieten voordat we weer terug gingen naar land. We waren blij dat we er waren en vertrokken snel naar Tembok, onze tweede geboekte resort aan de oostkust van het eiland. Dit bleek nog een hele tocht te zijn en rond 20.00 kwamen we pas aan bij het resort. Hier wachtte een vakantiehuisje ons op, compleet met open badkamer en een prachtig hemelbed. Volgens ons waren we de enige klanten want met avondeten stonden ze met zijn zessen om ons tafeltje heen om ons te bedienen. Wat heerlijk om even zo verwend te worden. De volgende ochtend genoten we van ons ontbijt aan onze privétafel praktisch aan het strand.
De volgende dag reden we naar Ubud via een van de mooiste routes die we zouden gaan rijden. We reden over bergen, door prachtige rijstvelden die werkelijk adembenemend mooi waren. Toen we op een van die bergen reden hield echter plotseling de scooter op en beseften we al gauw dat we zonder benzine zaten. We waren al bang dat het een keer zou gebeuren want het benzinemetertje was al sinds dag 1 kapot. Gelukkig konden we nog de berg afrollen, nagekeken door alle Balinezen, door zo de dichts bijzijnde benzine te bereiken. Nee, geen benzinestation. De benzine wordt verkocht bij allerlei soorten winkels, huizen of gewoon aan de straat in flessen. Van wodka tot frisdrankflessen! Gauw konden we de toch weer vervolgen en in de middag kwamen we aan in Ubud welke centraal gelegen is en het centrum scheen te zijn voor de kunst die allemaal met de hand vervaardigd word. Het was een hele drukke en levendige stad vol kunstwinkeltjes en eettentjes. Gauw hadden we onze homestay gevonden waar we de komende 5 nachten zouden blijven. Hier kregen we een apart ‘huisje' met een slaap en badkamer en een verandah waar je heerlijk kon zitten. Dit allemaal in de achtertuin van een Balinese familie. Elke avond stond er verse thee voor ons klaar en het ontbijt was elke dag heerlijk en overvloedig met vers fruit!
Die dag besloten we te voet Ubud in te gaan om wat plaatselijke tempels te verkennen en zijn we ook bij het Monkey Forest geweest. Dit is een plek midden in Ubud en in het regenwoud met verschillende tempels en apen, heel veel apen. Bij het eerste aapje dachten we nog; ohh schattig, maar al gauw hadden we door dat de waarschuwingen die we overal zagen niets voor niets waren. We werden grijnzend en gemeen aangekeken en al gauw werd Patty beroofd van haar flesje limonade! Snel liepen we door en kwamen we tot de conclusie dat apen en de tempels niet echt aan ons besteed zijn. Dit komt er vooral door dat de tempels over het algemeen erg vervallen zijn en er een groot gebrek is aan uitleg over de tempel. Ook kun je vaak vanaf buitenaf al de gehele tempel zien welke niet overdekt is en klein van oppervlak zijn. Het was zeker wel interessant om te zien, vooral omdat ze toch erg veel gebruikt werden. Elke ochtend werden er nog trouw offers gelegd en de Balinezen trekken dan hun mooiste kleding aan. Er zijn veel plekken waar je niet naar binnen mag als Westerling en ook in de algemene plekken zijn er veel regels. Zo stond er bij 1 tempel een bord dat de toegang verbood aan mensen die onder andere menstrueerden of ‘gek' waren. Gelukkig werden wij wel toegelaten!
De resterende dagen hebben we veel rondgereden door allerlei soorten dorpjes, wegen, rijstvelden, stranden... tot we pijn in onze konten kregen en de scooter bijna niet meer opkwamen. We hebben dan op de een na laatste dag ook nog een massage en gezichtsbehandeling geboekt, welke echt heerlijk en ontspannend was.
We vulden de dagen met rijden en lekker eten wat overal erg goedkoop was. Totdat helaas de laatste dag alweer was aangebroken. We reden naar Denpasar, de hoofdstad van Bali. Hier was het zo mogelijk nog drukker dan anders en na heel wat gezoek konden we eindelijk Uluwatu vinden. Dit was een surfersparadijs met meters hoge golven. Via een hele steile trap kon je het strand bereiken wat omringd was door prachtige rotsen. Zwemmen was helaas niet mogelijk door de te sterke stroming, maar poodje baden hielp ook wel tegen de hitte en we konden heerlijk relaxen op dit paradijselijke plekje. Op de terugweg wouden we nog een keer genieten van de luxe van een café voordat we naar het vliegveld zouden gaan. We lazen al een bord met ‘ het biertje is ijskoud' en de eigenaar bleek een aardig woordje Nederlands te kunnen. Met een biertje voor Patty en een bananenmilkshake voor Annelies genoten we van onze laatste luxe toen er een Nederlandse cd werd opgezet! Guus Meeuwis(Kdenge deng) kwam langs totdat....... Normaal uit de luidsprekers kwam met hun beroemde nummer Oerend Hard! Annelies besloot uit volle borst mee te zingen en Patty kroop zowat onder de tafel. Dat was toch wel een grappig moment, aan de andere kant van de wereld in een wereld die zo anders was dan de onze met Normaal op de achtergrond..
Maar voordat we het wisten zaten we alweer in het vliegtuig terug naar Darwin waar we na een slaapverwekkende tocht om 3.00 's nachts aankwamen.
Stof, Hitte en heel wat Kilometers
Hallo daar allemaal!
Inmiddels een paar weken later en we schrijven nu vanaf een heel andere plek dit reisverhaal! We zijn namelijk op donderdag aangekomen in Darwin! Zo'n 2600 km van Cairns! Die we de afgelopen week allemaal bereden hebben..
De dag na terugkomst van de Whitsunday's zijn we meteen verder gegaan naar het noorden. We konden veel kilometers maken want de omgeving was niet zo bijzonder totdat we bij een National Park aankwamen waar we heerlijk verkoeling konden zoeken in een rockpool! Het water daarvan is echt ijskoud, maar de omgeving prachtig dus we waagden toch maar een duik. Heerlijk! In de tweede rockpool was zelfs door de rotsen een soort bubbelbad in het water ontstaan. De verleiding kon Anne daarvan natuurlijk niet weerstaan wat een leuke foto opleverde.
Via de Atherthon Tablelands reden we naar Cairns. Een ruime binnendoor weg die inlands door heuvels en bergen voert en langs tal van watervallen gaat. Dat klonk ons wat spannender dan de highway! En dat was het! Weer heerlijk genoten van alle drie de watervallen. Na de watervallen leidde de route ons naar twee reuzachtige bomen; The Curtain Fig Tree en The Cathedral Fig Tree. Beide bomen waren minimaal 500 jaar oud en om jullie een idee te omgeving van de laatste genoemde; de boom is zo groot dat 24 mensen(met gespreide armen) niet genoeg is om een rondje te maken, het bladerdek is zo groot als twee olympische zwembaden en alle blaadjes daarvan wegen net zoveel als een gemiddelde auto. We hebben er echt met open mond naar staan kijken..
Hierna bereikten we Cairns door middel van zijn erg drukke voorsteden. Dat was wel weer even wennen na al die rustige dorpjes en we vonden het allebei meteen al niets. Toch heeft de stad wel een fijne vakantiesfeer, heerlijk warm, palmbomen langs de esplanade, hordes touristen en de hoognodige lagoon! Dit is een soort aangelegd zwembad gratis voor iedereen ter afkoeling! Wij vonden dat heerlijk, maar verder had Cairns ons na een wandeling in de Botanische Tuin ons niet veel te bieden. Je kunt er vooral geld uitgeven!
Op weg naar Cape Tribulation maakten we een stop bij een leuk bergdorpje genaamd Kuranda. De weg erna toe was al hoofdtollend, wel 15 kilomter scherpe haarspelbochten en steile hellingen. Erg mooi, maar na 30 minuten wel lichtelijk misselijkmakend. Kuranda bleek een nog groter hippiedorp dan een dorp die we eerder hadden bezocht(Nimbin). Overal markten die voornamelijk wierook, kleurige tapijten, kaarsjes en meditatie cd's verkochten. De sfeer was erg relaxt en wij vonden het ook erg leuk om uren door dit dorpje te struinen en alle markt kraampjes te bekijken met hun soms gekke producten zoals kangeroe ballen en krokodillen poten.
De volgende dag was voor ons weer een andere higlight aangebroken, namelijk; Cape Tribulation. Dit was voor ons het noordelijkste puntje van Queensland waar wij heen zouden gaan en verhalen hadden ons er helemaal enthousiast over gemaakt. Met een 2,5 minuten durend pondje werden we over de rivier heen vervoerd waarna de tocht kon beginnen. Aan de overkant aangekomen leek het meteen alsof we in een andere wereld waren beland. Dicht begroeid regenwoud langs en over de weg, zelfs een waterval stroomde over het wegdek. De stranden leken wel van een onbewoond eiland, met dik regenwoud wat direct naast het wilde strand begint. Het was er prachtig om rond te rijden over de erg smalle wegen en om per voet de wouden te verkennen. Echt een hoogtepunt van die week.
De volgende dag stonden we een beetje gespannen op, want onze tocht naar de outback zou gaan beginnen! Zo'n 2600 kilometer stond er voor onze neus, bestaande uit 1 geasfalteerde weg en.... verder niets. Stof stof stof, hier en daar een struikje en hitte.. dat was wat wij verwachtten! Bleek aardig te kloppen, al waren er her en der zelfs wat bossen te bekennen! En overal koeien! Op de weg zelfs want zoveel km's aan hek leggen ze niet aan! Kilometers zonden ook maar 1 bocht en na 450 km eindelijk weer eens een vorm van beschaving; een miniscuul dorpje met een paar ingevallen huizen en een benzinepomp. In het begin is het nog wel leuk en spannend, maar na 2 dagen en 800 km achter de rug begint de verveling toch echt toe te slaan. Anne begon Patty maar voor te lezen uit boeken wat resulteerde dat wij nu al 2 boeken hebben uitgelezen in 4 dagen. Ons record tot nu toe is op 1 dag 621 km te rijden. En dat met maar 1 bestuurdster(officieel dan ;)) en een snelheid van 100 km p/u! Maar het was erg leuk om de borden met ' Darwin 642 km ' te zien.. we kwamen steeds dichterbij! Maar eerst stond een andere highlight op het programma; Kakadu National Park. We verwachtten er allebei veel van en we konden niet wachter eraan te beginnen. Kakadu is het bekendste Nationale Park van Australie en tevens ook de grootste. Het staat op de World Heritage Lijst voor de natuur en cultuur vanwege de lange Aboriginal geschiedenis. Helaas kwamen we erachter dat er sinds dit jaar toegansgelden werden gevraagd van maar liefst 25 dollar per persoon maar we probeerden daar niet te lang bij stil te staan en gewoon te gaan genieten. Toch kwamen we al gauw nog een teleurstelling tegen, want onlangs dat we ons al ruimschoots in het droge seizoen bevinden waren wel 80% van de wegen en wandelpaden in Kakadu gesloten. Alleen de hoofdweg was open... we zouden zien. We begonnen enthousiast met de eerste wandelingen... tja wat kunnen we daar over zeggen. Of de bordjes gestolen, of ze wilden ons expres laten verdwalen. Bovendien vonden wij deze natuur nou niet zo verschillen van wat we de afgelopen 2500 kilometer hadden gezien.. Dat was helaas dus nog geen succes. Maar we probeerden positief te blijven en reden naar Nourlangie waar Aboriginal Rockart te zien zou zijn. We begonnen aan een wandelpad over en door rotsen heen en al snel zagen we de eerste tekeningen. Erg indrukwekkend en interessant om te zien, langs het wandelpad konden we ons de ogen de kost geven door een aantal plekken waar de tekeningen te zien waren. Een groot succes en met een tevreden gevoel en met een bijna volle memory kaart zijn we weer de auto ingestapt. Dit bleek het laatste wat wij konden zien in Kakadu en eigenlijk vonden we het ook niet erg om het park diezelfde dag weer uit te rijden.
Zodoende arriveerden wij de volgende dag in Darwin! Een gemiddelde stad langs de zee waar niet echt lekker te zwemmen valt, vanwege alle kwallen! We proberen hier ons te vermaken met een museum(die erg leuk was!), een oude gevangenis die we konden bezoeken, internetten en een beetje hangen bij een aangelegd meer. Dat laatste is wel nodig, want het is hier ONTZETTEND HEET. Het is hier zo'n 33 graden, maar omdat we in het noorden zijn is het zo benauwd/vochtig dat het aanvoelt alsof je in een plantenkas staat waar ook nog eens een aantal touringsbussen met de warme motor op je staan te blazen... voelt het alsof het 45 graden is! Vooral 's avonds is het een hel waardoor we op 1 nacht van ellende de auto weer omgebouwd hebben en een stukje zijn gaan rijden om alleen de airco te voelen.
Voorbereidingen voor Bali zeggen we dan maar.. want daar zou het misschien nog wel eens wat erger kunnen zijn met een benauwdheid van 95%! Nu is het dus wachten tot dinsdag, want dan vliegen we omstreeks 17.00 naar Bali! We hebben er onwijs veel zin in en we zien elke dag al talloze vliegtuigen opstijgen vanaf het vliegveld en we kunnen echt bijna niet meer wachten!
Hopenlijk binnen een week of twee een vervolg en dan natuurlijk de foto's van Bali!
Tot snel iedereen!
Liefs,
Patty en Annelies
Dit is Leven!
Hoi allemaal!
Ondertussen zijn we alweer een aantal weken verder sinds ons vorige verhaal. Ga er maar goed voor zitten, want we hebben jullie dan ook heel wat te vertellen! Zoals gezegd in de vorige korte update zijn we inmiddels vertrokken uit Kilkivan om (eindelijk) verder te gaan reizen! We waren heel erg blij dat het werk er eindelijk opzat, want het sfeertje op de werkvloer werd steeds slechter. De eerste twee weken leek alles wel prima te gaan, al was er hier en daar wel wat chaos met inwerken en planning. Maar na twee weken kwam onze ‘manager' uit Ierland overgevlogen. Hij was een backpacker maar is langer blijven steken. Op het eerste gezicht leek hij wel relaxt maar al snel kwamen we erachter dat hij zich vooral zo goed probeerde voor te doen voor de klanten en voor Sandi, onze duivelse bazin! Een vrouw die het begrip ‘netjes vragen' niet kent en dank je wel komt niet voor in haar vocabulaire. De resterende weken hebben we dan vooral ook netjes onze glimlach opgezet om als einddoel met ons verdiende geld de rest van Australie te gaan ontdekken! Al snel kwam de laatste week in aanzicht, waar we eerst nog een domper te verduren kregen; onze manager vond dat we ons niet genoeg inzetten voor het werk en daardoor was de sfeer in pub niet zoals ie moest zijn. Hij verwachtte dat we in onze vrije tijd ook nog eens met de klanten moesten gaan praten. Zelfs al waren we na het staande ontslag van onze Zweedse collega's steeds meer gaan werken dan de afgesproken 6 uren per dag... De glimlach opzetten werd steeds moeilijker maar gelukkig kwam daar de dag waar we op gewacht hadden.. de Boxing Tent van onze baas Fred zou naar Kilkivan komen! Blijkbaar was onze, altijd dronken, baas behoorlijk beroemd in Australie. Al 3 generaties lang zit de tent in zijn familie en reist hij de outback door in Australie waar locals zijn boxers kunnen uitdagen voor een gevecht. Er werden 300 mensen verwacht en dat met 3 backpackers als personeel! Het werd een hele gezellige en drukke avond. Tussendoor hebben we een kijkje kunnen nemen in de boxtent en wat een leuk sfeertje was dat! Om 2.00 waren we na een hele lange dag klaar en rond 3.15 gingen we na een welverdiende Malibu Cola eindelijk slapen, want de volgende dag ging de wekker gewoon weer om 8.30! En dat was dan ook meteen onze laatste dag waarin we gedag hebben gezegd tegen de vaste locals en ons(en onze auto Lucy) klaar hebben gemaakt voor vertrek. Die avond werd onze Engelse collega Jemma ontslagen, omdat Sandi de backpackers graag om de zoveel weken wil roteren(maar blijft zeuren dat we het allemaal niet leren en niet goed doen) dus de dag erop hebben we Jemma mee genomen in de auto. Met kabaal zijn we vertrokken om naar Hervey Bay te rijden, ons vertrekpunt voor Fraser Island! Op maandagmiddag hebben we meteen een tour kunnen boeken in een 4WD auto met 9 backpackers in totaal. Op dinsdagochtend werden we om 07.00 verwacht, maar gelukkig konden we de avond doorbrengen bij een ouder stel die we tijdens de boxtent ontmoet hadden! Erg lief en hartelijk die Australiërs! Die ochtend kregen we een briefing en ontmoetten we onze groep en twee uur later konden we dan eindelijk vertrekken! Na 30 minuten met de pond de hebben gevaren kon ons 4WD avontuur op Fraser Island beginnen! Die dag reden we door een inlandse weg(erg zanderig en hobbelig) naar het strand aan de andere kant van het eiland. Het was echt heel erg leuk om op het strand te rijden, de snelwegen van Fraser Island! Onderweg stopten we bij Central Station, een regenwoud waar een lekkere wandeling naast een beekje hebben gemaakt. Het water in het beekje was zo ontzettend helder dat je je moest concentreren om het water te zien. Hierna reden we door naar Eli Creek, een kristal helder beekje die van inlands zijn weg naar de zee vond. Het water was lekker koud en was ook heerlijk voor de afkoeling. Het begon al wat later te worden dus we reden door naar onze een na laatste stop van die dag; het Maheno scheepswrak. Het was een wrak die er al sinds 1935 lag en het bleek een oud passagiersschip te zijn geweest, gelukkig was het schip leeg toen hij op de klippen sloeg door een cycloon! Maar het grote ijzeren gestalte zorgde wel voor een mysterieus sfeertje en wat mooie foto's. Na deze stop gingen we naar onze camping, waar al meerdere backpackers groepen kamp hadden opgezet. Na het eten gingen we lekker naar het strand om van het feit te genieten dat wij de enigen op het lang gestrekte strand waren, totdat daar opeens in de verte twee dingo's opdoemden! We vonden het allemaal spannend en leuk totdat deze twee dieren, die eruit zien als honden maar toch echt wild zijn, op ons af begonnen te rennen! Dit vonden we toch wat minder en zijn snel terug naar de camping gegaan om van het kampvuur te genieten. Later kwamen we er achter dat hier ook de nodige dingo's rondliepen, op zoek naar voedsel! Op een meter afstand kwamen ze opeens uit de struiken, maar die waren helaas/gelukkig al zo gewend aan mensen dat ze je niet eens opmerkten!
De tweede dag konden we wat uitslapen en voor vandaag stonden Indian Head en de Champagne Pools op de planning. Indian Head was een prachtige grote klif die wat uitstak over het water. Op de top had je een prachtig uitzicht over de zandduinen en in het water hebben we dolfijnen, schildpadden en Eagle Stingrays zien zwemmen! Hierna reden we door naar de Champagne Pools, een soort kleine zwembaden die in de rotsen langs de rand van de zee waren ontstaan. Hier hebben we heerlijk kunnen zwemmen en voor het eerst kunnen snorkelen! Het was echt prachtig om onder water te kijken en echt tientallen vissen onder je te zien zwemmen!
En toen was alweer de laatste dag aangebroken, maar wel een dag met een mooi hoogtepunt... namelijk Lake McKenzie! Een perfect blauw zoetwater meer met een mooit wit strand. Het was heerlijk om hierin te zwemmen, als je onder water keek leek het alsof je in een zwembad aan het zwemmen was. En het water was zelfs zo puur dat je het gewoon kon drinken.. !! De weg naar het meer was ook erg leuk, een lang inlands pad die zo ontzettend hobbelig was dat je zo af en toe van je stoel gelanceerd werd! Helaas was hierna ons avontuur alweer voorbij, maar we hebben er allebei ontzettend van genoten. Het was een ontzettend leuke ervaring om in een 4WD te rijden en over het strand heen te scheuren! Wij en vooral Annelies willen Papa, Mama, Juliette, Sander, Bastiaan, Marieke en Delano dan ook heel erg bedanken voor dit suuuuppper leuke verjaardagskado!!
Na weer een nachtje bij ons logeeradres in Hervey te hebben geslapen namen we voor een aantal dagen afscheid van Jemma om met ons tweeën naar Airlie Beach te rijden, een behoorlijk stuk rijden(zo'n 700 km). Vanaf hier zouden we namelijk met ons drieën een tour boeken over de Whitsunday Islands. We zijn net terug gekomen van deze tour en wat hebben wij ontzettend genoten zeg!! Het was een onvergetelijke ervaring en we zouden het zo weer doen! We hebben drie dagen en 2 nachten op de Waltzing Matilda gezeild, een zeilboot van 16 meter lang waar 14 passagiers en 2 crew op konden. Op woensdagochtend werden we om 9.00 verwacht en rond 10.00 gingen we dan eindelijk varen. Het weer was sinds weken eindelijk droog en de zon begon goed te branden. De eerste dag zeilden we naar Whitsunday Island, de grootste van de 74 eilanden om naar Whitehaven Beach te gaan. Dit is een prachtig lang gestrekt puur wit strand, het op 1 na mooiste strand van de wereld! De weg erheen was was wild en we waren beide blij om weer met op het vaste land te staan! We liepen hier naar een uitkijkpunt waar je over het strand en over Hill Inlet(googelen!) kon kijken.. en het was een adembenemend uitzicht! We hebben hier even kunnen relaxen en we konden heel wat stingrays in het water zien! Die avond bleven we op in de baai slapen en werden we heerlijk verzocht met middag thee of koffie en 's avonds kregen we erg lekker eten voorgeschoteld! Gelukkig was het weer en het water erg kalm in de baai en konden we 's avonds liggend op de boot van de prachtige heldere sterrenhemel genieten. Wat was dat een heerlijk mooi gevoel.. het zachte wiegen van het water.. de meest heldere sterrenhemel die we ooit gezien hebben.. ontspannende muziek op de achtergrond.. gewoonweg een paradijs!
De tweede dag stonden we vroeg op, omdat het water in de baai die nacht toch wat wilder werd en we gek werden van het geschommel. Maar hoe eerder we konden beginnen met snorkelen! Want dat was wat we die dag gingen doen. Na een uurtje varen waren we er dan eindelijk en na een korte uitleg en het aantrekken van onze stinger suits konden we dan eindelijk het water inspringen! Dit was toch wel wat eng, vooral omdat we eerst 20 meter door diep water heen moesten zwemmen zonder dat je wist wat er allemaal wel niet onder je kon zwemmen! Maar zodra je de eerste keer onder water kijkt en het gekleurde koraal onder je ziet.. wil je niet anders dan onder water kijken! Koraal in de meest verschillende kleuren en vormen, van knalgroen naar paars naar geel. Tot zover je kan kijken bruist het van het onderwaterleven want overal zwemmen de meest gekke, grappige en mooie vissen langs je heen. Echte joekels hebben we niet gezien, maar eerlijk gezegd waren we daar ook niet naar op zoek want een tikkeltje griezelig is het wel die donkere diepte! Je kan echt je ogen uitkijken, het koraal is zo verschillend en elke keer zie je weer nieuwe vissen in de meest diverse kleuren opdoemen.. Gewoonweg genieten!
Die middag vaarden we naar een andere snorkel plek die wij mooier vonden dan de eerste omdat er nog meer vissen dan op de eerste plek waren! We hebben hier heerlijk kunnen snorkelen om vervolgens een kort ritje te kunnen maken naar een grote wijde baai met groene heuvels. Hier konden we van de mooie zonsondergang genieten waarna vervolgens twee andere gasten begonnen te zingen en gitaar te spelen.. wat een leven!
Die avond heerlijk kunnen slapen, want het water was zo kalm.. geen golfje! De derde dag hebben we dan ook mooi kunnen snorkelen, want het water was zo helder! Helaas ging de tijd veel te snel en vaarden we die middag alweer terug naar Airlie Beach. Maar wat hebben wij hier van genoten zeg.. het waren echt drie dagen in paradijs.. relaxend op een mooi zeilschip door de kalme wateren met constant zulke mooie uitzichten om je heen! We zouden zo weer kunnen! Al hebben we nu op het vaste land wel wat last van zee benen en zijn we helemaal kapot!
Morgen willen we vroeg opstaan om verder naar het noorden te reizen om met twee dagen aan te komen in Cairns. Onderweg zullen we een stukje door de Atherton Tablelands rijden, waar we langs verschillende watervallen zullen gaan. We hebben er weer zin in!
Maar nu gaan we er echt mee op houden... volgens mij hebben jullie wel moeie oogjes van het lezen nu haha! Helaas kunnen we nu de foto's nog niet online zetten, omdat we het internet hier moeten betalen.. dus de foto's komen er zo snel mogelijk aan! Hoe gaat het daar in Nederland? De lente is nu eindelijk begonnen hopen wij?
Laten jullie van je horen? We vinden het ook leuk om eindelijk weer eens wat van jullie te horen haha :D!
Tot snel!
Liefs,
Patty en Annelies
Escaping Slavecamp II, Fraser en Whitsunday's
Hoi daar allemaal,
Even een hele snelle update, internet is hier niet gratis en we hebben maar een paar minuten. We zijn afgelopen maandag weggegaan uit Kilkivan om naar Hervey Bay te rijden om Fraser Island te boeken! Dinsdag konden we meteen vertrekken op een selfdrive... dat wil zeggen 1 4WD auto en een groep van 9 backpackers! En het was helemaal geweldig! Nu geen tijd om er verder op in te gaan.. maar we beloven na de Whitsunday's een uitgebreid verslag te plaatsen en natuurlijk foto's.
Drie dagen en 2 nachten op Fraser Island. Op het strand gereden, want er zijn geen wegen op Fraser... het strand is de snelweg! De binnenwegen zijn echt ontzettend zanderig en heel erg hobbelig! Echt geweldige ervaring. Er waren onder andere mooie uitkijkpunten, rockpools(waar we voor het eerst konden snorkelen! fantastisch!!), mooie kristalheldere beekjes waar je je moet concentreren om het water te zien, en Lake Mckenzie... een prachtig blauw meer met een wit strand.. het water is zo helder dat je het kon drinken! Echt fantastisch allemaal dus.
Na Fraser Island zijn we zo snel mogelijk naar het noorden gerezen.. op weg naar Airlie Beach.. ongeveer 700 kilometer... ja en dat hebben we in twee dagen gedaan! Onderweg gestopt in Town of 1770.. je raad het misschien al.. hier kwam James Cook aan in 1770! Hier hebben we voor het eerst gesurfd! Het was hier heel goedkoop dus besloten we dat te doen! Maar de stroming was zo ontzettend sterk.. we hebben vooral lopen peddelen en niet veel kunnen surfen helaas... maar het was echt een leuke ervaring!
Vanavond aangekomen in Airlie Beach.. een soort mini costa del sol maar dan vol met backpackers.. omdat het hier Paasvakantie is op de basisscholen etc waren alle boten bijna volgeboekt! Maar we hebben een erg leuke boot kunnen vinden.. de Waltzing Matilda die osn 3 dagen en 2 nachten mee gaat nemen naar de Whitsunday Islanden om er te gaan wandelen.. de mooie baaien te bekijken, naar Whitehaven Beach te gaan(staat in top 10 van 's werelds mooiste stranden) en natuurlijk om te gaan snorkelen! En nu maar hopen dat we Nemo spotten haha! Dus nu eerst 3 nachtjes wachten en dan kunnen we lekker vertrekken!
Ja genieten doen we dus nog steeds. Helaas nu door Pasen geen internet kunnen vinden, en waarschijnlijk heeft Airlie beach ook geen bieb waar je gratis kan internetten. We hopen dus na de Whitundays(we komen op vrijdagavond terug) ergens heen te rijden waar ze een bieb hebben zodat we jullie een giga reisverhaal van de afgelopen weken kunnen geven!
De voorspellingen voor het weer zijn goed, dus nog even 2 dagen aan het strand luieren om daarna op onze cruise naar de Whitsunday's te stappen!
Tot snel allemaal!
Heel veel liefs,
Patty en Annelies